تبلیغات
پاسخگویی به شبهات دینی روز - شب قدر است و من قدری ندارم!
 
پاسخگویی به شبهات دینی روز
درباره وبلاگ


اللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَک َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً .
به امید آن روز ان شاء الله
شماره تماس با ما:09191718677
شماره تلفن تماس:09333861806

مدیر وبلاگ : سید محمد ظاهر محمدی
نظرسنجی
به دنبال چه مسایلی از دین هستید؟







متن جلسه هجدهم اخلاق آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی در شب های ماه مبارک رمضان
رمضان المبارک 1431 / 7-6-1389 / جلسه (18)

اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم؛  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبّ‌ِ الْعَالَمِین وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبینَ الطَّاهِرِینَ وَ لَعنَةُ اللهِ عَلی اَعدائِهِم اَجمَعین. «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ نِدَائِی إِذَا نَادَیْتُكَ وَ اسْمَعْ دُعَائِی إِذَا دَعَوْتُكَ وَ أَقْبِلْ عَلَیَّ إِذَا نَاجَیْتُكَ فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَیْكَ وَ وَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیْكَ»

مروری بر مباحث گذشته

گفته شد كه ماه مبارک رمضان، ماهی است که عبد کلام ربّش را بازگو می‌کند؛ یعنی ماهِ تلاوت قرآن است و ماهی است که عبد با ربّ خود سخن می‌گوید که از آن به دعا تعبیر می‌کنیم. دعا هم دو نوع مأثور و غیرمأثور دارد كه دارای آداب و شرایطی است و ما بحثمان در گذشته مربوط به همین معنا بود. گفته شد عواملی هستند که بر روی دعا اثر می‌گذارند. یعنی هر چند كه دعا خودش کاربرد دارد، ولی عواملی هستند که در سه رابطه بر روی دعا اثر می‌گذارند؛ اوّل تشدید مقتضی، دوم به فعلیت رساندن مقتضی، سوم تسریع در اجابت. اموری که در این سه رابطه بر روی دعا اثر می‌گذارد، یک بخش از آنها «اعمال» هستند، یك دسته «زمان‌ها» هستند و یك دسته هم «حالات» هستند. از آنجا كه من نسبت به عامل اول كه همان «اعمال» است، بحث كرده‌ام، فعلاً به آن‌ کاری ندارم؛ بحث من نسبت به زمان‌هایی بود که بر روی اجابت دعا اثر می‌گذارد؛ چه در شبانه‌روز، چه نسبت به روزِ خاص در ایام هفته.


سائل ماه مبارك، محروم نمی‌شود

یکی از زمان‌هایی که در این سه رابطه بر روی دعا اثر می‌گذارد، ماه مبارک رمضان است. یعنی این ماه و این زمان، روی اجابت دعا اثر می‌گذارد. ما در روایات بسیار این معنا را داریم که این زمان بر دعا مؤثّر است. مثلاً در روایتی از پیغمبر اکرم(صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) آمده است كه حضرت فرمودند: «ذِكْرُ اللهِ فِی رَمَضَانَ مَغْفُورٌ لَهُ وَ سَائِلُ اللهِ فِیهِ لَایَخِیبُ».  به‌یادآورنده خدا در این ماه آمرزیده است و سؤال كننده در این ماه، محروم نمی‌شود.

خداوند هر شب سه مرتبه صدا می‌زند...

در یک روایت دیگر آمده است که پیغمبر اكرم(صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) فرمودند: «یَقُولُ اللهُ تَبارَکَ وَ تَعالَی فِی کُلِّ لَیْلَۀٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ ثَلاثَ مَرَّاتٍ، هَلْ مِنْ سَائِلٍ فَأعْطِیَهُ سُؤْلهُ هَلْ مِنْ تَائِبٍ فَأتُوبَ عَلَیْهِ هَلْ مِنْ مُسْتَغْفِرٍ فَأغْفِرَ لَهُ».  خداوند در هر شب از ماه مبارک رمضان سه مرتبه این جملات را می‌فرماید: آیا درخواست کننده‌ای هست، تا من درخواستش را به او عطا کنم؟ آیا کسی هست که توبه کند، تا من توبه او را بپذیرم؟ آیا کسی هست که از من طلب آمرزش کند، تا من او را بیامرزم؟

درب‌های آسمان باز است...

ما در روایات متعدد داریم که از ناحیه خداوند تمام درب‌های عِلوی و سماوی باز است و حتی در روایتی چنین آمده است كه در این ماه خداوند، دربانی برای خودش قرار نداده است. همه درب‌ها باز است و دربانی ندارد. «أتَاکُمْ رَمَضانُ شَهْرٌ مُبارَکٌ، فَرَضَ اللهُ عَلیْکُمْ صِیَامَهُ تُفْتَحُ فِیهِ أبْوَابَ السَّمَاءِ».  ماه رمضان به سوی شما آمده است و ماهی پر بركت است كه خداوند روزه آن را بر شما واجب گردانیده و درب های آسمان در آن باز شده است.
اگر خدا توفیقی عنایت کند و حیاتی باقی باشد، من متناسب با سه شب قدر مطالبی را آماده كرده‌ام كه هر شب یک مطلب را در ربط با دعا مطرح می‌كنم. من مجموعه‌ای از آیات و روایاتی كه مرتبط با بحث است را به طور فهرست‌وار عرض می كنم.

شبِ تقدیرِ ارزاق، عمرها و نزول فرشتگان

ماه مبارک رمضان ماهی است که خودش بر روی دعای عبد اثر می‌گذارد و در این ماه هم، شب‌های قدر وجود دارد كه در آنها به‌طور خاص و ویژه این تاثیرگذاری تشدید می‌شود. به این معنا كه اثر گذاری آن‌ها بر روی دعا خیلی زیاد است؛ به نحوی که هیچ‌یک از زمان‌های سال، این اثر را بر روی «اجابت دعا» ندارد. 

از مجموعه روایات راجع به شب قدر كه من به آنها مراجعه كرده‌ام، این به دست می‌آید كه شب‌های قدر، شب‌هایی هستند که در آن ارزاق و عمرها و سایر امورِ خیر و شرّ سال آینده تقدیر می‌شود. شبی است كه در هر سال، قرآن بر قلب مقدّس ولیّ‌الله‌الأعظم نازل می‌شود. شبی است که عبادت در آن، بهتر از عبادت هزار ماه است.  شبی است که فرشتگان نازل شده و پراكنده می‌شوند؛ به مجالس مؤمنین می‌روند ـ‌که امیدواریم إن‌شاءالله این مجلس ما هم محفوف به این فرشتگان باشدـ و بر آن‌ها سلام می‌کنند؛ یعنی به آن‌ها و دعاهایشان تا طلوع فجر ایمنی می‌بخشند.

شبِ سجده، نماز، تسبیح، تلاوت قرآن و دعا

شبی است که درب‌های آسمان‌ها در آن شب باز است و بر روی هیچ‌کس بسته نیست که من هم روایات آن را خوانده‌ام. شبی است که هر سجده در آن، اثرش این است که درختی در بهشت برای سجده کننده غَرس می‌شود. شبی است که هر رکعت نماز در آن شب، موجب می‌شود خانه‌ای در بهشت از یاقوت و زبرجد و لُؤلُؤ برای آن شخصی كه نماز خوانده است، تهیه شود. به ازای هر آیه‌ای که تلاوت می‌شود، تاجی از تاج‌های بهشتی به قاری آن داده می‌شود. شبی است که هر تسبیح برای گوینده‌اش پرنده‌ و طائری در بهشت می‌شود. شبی است که هر چه در آن برای سال آینده تقدیر شود، تبدیل نمی‌شود مگر به مشیت حق تعالی. شبی است که دعای احدی در آن شب رد نمی‌شود.

دعا برای تمامِ سال آینده

آنچه كه مورد نظر همه ما است، كه برای آن می‌آییم و در این مجلس شركت می‌كنیم، این است كه ما دل‌نگران سال آینده‌مان هستیم و در این لیالی قدر، می‌خواهیم از خدا تقاضا كنیم كه سال آینده‌مان، چه از نظر معنوی چه از نظر مادی، از هر دو جهت برای ما سال خوبی باشد. فكر می‌كنم همه برای رفع گرفتاری‌های معنوی و مادّی‌مان، اینجا آمده‌ایم. بعید ‌می‌دانم كه «غیرگرفتار» در این جلسات حضور داشته باشد. همین گرفتاری‌های ما است كه موجب می‌شود ما به این مجالس رو بیاوریم و از این فرصت‌ها استفاده كنیم.

شبِ تقدیر امورِ سال آینده

من سال‌های گذشته مطلبی را تذكر می‌دادم و امسال هم این را عرض می‌كنم كه بر اساس روایات، هر سه شب نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم، از لیالی قدر است. به حسب روایات، شب نوزدهم شبی است که در آن امور سال آینده تقدیر می‌شود كه تقدیر یعنی اندازه‌گیری کردن؛ به این معنا كه در این شب برای هر موجودی، از جمله انسان‌ها، تمام امورشان بررسی می‌شود. درباره شب بیست و یکم در روایات دو تعبیر آمده است؛ امام صادق(علیه‌السلام) فرمودند: «فِی لَیْلَةِ تِسْعَ عَشْرَةَ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ التَّقْدِیرُ»؛ یعنی در شب نوزدهم ماه مبارك، همه امور تقدیر می‌شود. «وَ فِی لَیْلَةِ إِحْدَى وَ عِشْرِینَ الْقَضَاءُ».  و شب بیست و یکم ترسیم می‌شود. در بعضی از روایات «الإبرام» آمده است؛ یعنی در این شب تقدیرها ثبت و ضبط می‌شود. فرشتگان و كارگزاران عالم در شب نوزدهم همه امور را  بررسی می‌کنند و در شب بیست و یکم ثبت و ضبط می‌کنند و همه تقدیراتِ ثبت شده، در شب بیست و سوم امضا می‌شود. تعبیر بعضی از روایات نسبت به شب بیست و سوم «الإمضاء» است، یعنی این امور تقدیر شده، توشیح می‌شود و به امضاء ولیّ‌الله‌الأعظم می‌رسد.

دعا، مدعوّ و داعی

امشب مثل شب‌های گذشته، بحث من در مورد دعا است؛ من در نظر داشتم كه در این سه شب یك بحث منُسجم، راجع به دعا داشته باشم. همان‌طور كه گفته بودم، دعا صدا زدن است و وقتی كه عبد ربّش را صدا می‌زند، از او یك درخواست و تقاضایی دارد. لذا در اینجا ما می‌بینیم كه سه چیز وجود دارد؛ یكی «داعی» است؛ یعنی كسی كه دعا می‌كند. دوم «دعا» است؛ یعنی همان چیزی كه عبد تقاضا می‌كند. سوم «مدعوّ» است كه همان خداوند است. در هر دعا و درخواستی همین‌طور است كه درخواست‌كننده‌ای هست و درخواستی و درخواست‌شونده‌ای.

بررسی سابقه، پیش از درخواست

در این جلسه من می‌خواهم راجع به داعی صحبت كنم؛ یعنی در مورد خودمان كه آمده‌ایم و می‌خواهیم دعا كنیم. در اینجا با توجه به این روایاتی كه می‌فرمایند شب نوزدهم شب بررسی است، ‌ما هم باید وضعیت خودمان را بررسی كنیم. من یك مثال ساده بزنم تا مطلب روشن شود. فرض كنید كسی كه می-خواهد از دیگری تقاضایی كند؛ تقاضا شونده در ابتدای كار، پیش از آنكه حاجت او را برآورد چه كار می‌كند؟ اوّل سوابق درخواست‌كننده را بررسی كرده و امور درخواست‌كننده را خوب مطالعه می‌كنند كه او چه سوابقی داشته است. در امور استخدامی، این مطلب خیلی روشن است كه پیش از استخدام، اوّل به سوابق فرد رسیدگی می‌كنند. لذا آدم پیش از آنكه درخواستی كند، باید بداند كه وضعیّت او بررسی می-شود. سوابق بنده و شما را پیش می‌كشند و امشب همه‌اش را بررسی می‌كنند.

چه رابطه‌ای با او داشته‌ای كه الآن درخواست داری؟

از شما سؤال می‌كنم؛ آیا ما خودمان می‌توانیم بررسی كنیم كه سال گذشته چه كار كرده‌ایم؟ هركسی از شما، خودش پیشِ خودش، منصفانه بگوید كه سال گذشته چه كار كرده است؟ در ربط با آنكه می-خواهی از او تقاضا كنی، نه در ربط با دیگران، چه كار كرده‌ای كه الآن از او چیزی می‌خواهی؟ در گذشته رابطه‌ات با آن كسی كه می‌خواهی از او تقاضا كنی، چه رابطه‌ای بوده است؟ آیا می‌توانید جواب بدهید؟ آیا جوابی دارید؟ بعید می‌دانم یك نفر باشد كه بگوید من می‌توانم بگویم سال گذشته در ربط با خدا چه كرده‌ام.

او از هیچ چیز غافل نبوده است!

این را هم بدان كه طرف مقابلت كه امور تو را بررسی می‌كند كیست. او همانی است كه «وَ لا یُغادِرُ صَغیرَةً وَ لا كَبیرَةً إِلاَّ أَحْصاها».  هیچ كوچك و بزرگی نیست، مگر آن كه به آن رسیدگی می‌كند و به شمارش می‌آورد. من و تو آن قدر خطا كرده‌ایم كه چه بسا فراموش كرده و غفلت كرده باشیم؛ امّا خدا غفلت نكرده است. در آنجا غفلت راه ندارد. همه چیز نزد او ثبت و ضبط است. امشب، ‌ما با این وضع روبه‌رو هستیم. اوّل باید خودمان را و وضعمان را بررسی كنیم، بعد دعا كنیم.
امّا من می‌گویم «من که رو ندارم كلمه‌ای بگویم»؛ تعارف هم نداریم! من می‌خواهم خیلی ساده و خودمانی صحبت كنم. الآن من چه كار كنم؟ من با سوابقی كه در گذشته داشته‌ام، رو ندارم چیزی از او بخواهم یا تقاضایی كنم. من كه زبانم بسته می‌شود و هیچ چیزی نمی‌توانم بگویم. ما باید بنشینیم و فكر كنیم كه چه باید بكنیم.

خودش گفته اگر بیایی، تو را رد نمی‌كنم!

حالا ما كه رو نداریم، پس چرا اینجا آمده‌ایم و جمع شده‌ایم؟ بحث در این است كه چه چیز می‌تواند زبان ما را به دعا باز كند؟ من به دو عامل اشاره می‌كنم. یكی عاملِ «زمان» است. یعنی وقتی من می‌نشینم و با خودم فكر می‌كنم كه من امشب با چه رویی درِ خانه‌ خدا بروم، می‌بینم خودِ او به من گفته است كه اگر در این موقعیت بیایی تو را رد نمی‌كنم. دلیل را از خودش می‌گیرم. خودِ خدا گفته است كه اگر در این موقعیت بیایی، من تو را رد نمی‌كنم. در روایات آمده بود كه در ماه رمضان و لیالی قدر، خدا كسی را رد نمی‌كند. من چند روایت را نسبت به همین معنا خواندم. صحبت در این است كه چون خودش گفته است بیا، من هم آمده‌ام.

حال داعی؛ زاری، بیچارگی و سرافكندگی

حالا بحث اینجا است كه اكنون كه من به خاطر گفته او آمده‌ام، با چه حالتی بیایم؟ زمان، اثر خودش را در دعا كردن و درخواست من گذاشت، امّا من چه حالتی باید داشته باشم؟ عامل دیگر «حالتِ داعی» است، یعنی حالت كسی كه می‌خواهد از خدا درخواست كند. من جملاتی را از ائمه اطهار (علیهم‌السلام) نقل می‌كنم و بعد هم یک آیه از قرآن را می‌خوانم. روایت از امام صادق (صلوات‌الله‌علیه) است كه حضرت فرمود: «اللَّهُمَّ إنِّی أسْأَلُكَ مَسْأَلَةَ الْمِسْكِینِ الْمُسْتَكِینِ».  حضرت در همان اوّل دعایش عرضه می‌دارد: خدایا من از تو مانند یك فقیرِ بیچاره درخواست می‌كنم. من از خدا درخواست می‌كنم امّا می‌دانی با چه حالتی؟ با حالت كسی كه زمین‌گیر شده است. إستكانه به معنای زمین‌گیری است. خدایا زمین‌گیر شده‌ام، درمانده‌ام، دیگر راه به جایی ندارم، من با این حال آمده‌ام. دیگر هیچ پناه و پناه‌گاهی جز تو ندارم كه مشكلاتم را حل كند.

سرِ دلت پائین باشد!

امّا آیه شریفه قرآن چه می‌گوید؟ می‌فرماید: «أُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْیَة».  پروردگارت را بخوان، دعا كن، امّا با چه حالتی؟ با حالت تضرّع و زاری؛ بعد هم دارد «خُفیَةً» یعنی نهانی. خدا بهتر آگاه است كه در دلِ تو چه حالتی است. آیا سرِ دل تو رو به پائین است یا نه؟ شرمنده هستی یا نه؟ آن خواری و خاكساری در قلب تو هست یا نه؟ علی (علیه‌السلام) فرمود: «نِعمَ عونُ الدُّعاءِ الخُشُوعِ».  حالت خشوع برای دعا، نیكو یاوری است.

هرچه كردی نشد؟! حالا بیا!

امشب باید با این حالت به درِ خانه خدا برویم؛ یعنی باید سربه‌زیر باشیم. در این لیالی قدر ما باید با این حالت پیش خدا برویم. خدایا ما درمانده‌ایم؛ سال گذشته به هر وسیله‌ای كه به ذهنمان می‌رسید برای رفع مشكلاتمان متوسل شدیم، امّا نتوانستیم؛ هر چه تدبیر كردیم كاری از پیش نبردیم؛ حالا جمع شده‌ایم و به سراغ تو آمدیم كه كلید گشایش تمام گرفتاری‌ها به دست قدرت تو است. خدا به ما وعده كرده است كه بیا، من جوابت را می‌دهم. در آن روایت بود كه خدا امشب می‌گوید: «هَل مِن سائلٍِ»؛ آیا کسی هست كه از من بخواهد، تا من به او بدهم؟ خودش اجازه داده است كه بیاییم و با خواری و خاكساری از او درخواست كنیم. بد كرده‌ای؟ بیا و توبه كن! «هَل مِن تائبٍ فأتوبَ عَلیه»؛ من توبه‌ات را قبول می‌كنم. «هَل مِن مُستغفِر»؛ آیا كسی هست كه بیاید از من پوزش بطلبد تا من او را بیامرزم؟

با «شفیع و وسیله» بیا!

بله، یك عامل دیگر هم ما داریم و در این شُبهه‌ای نیست و آن عامل، این است كه خودِ خدا گفته است حالا كه سابقه‌ات خراب است و رویَت نمی‌شود پیش من بیایی، حالا كه شرمنده هستی، بیا یك كاری كن؛ «وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسیلَةَ».  آن كسی كه پیش من آبرو دارد را همراه خودت بیاور. ما هم همین‌طور هستیم كه اگر یك كاری داشته باشیم و به كسی كه از او درخواست داریم بد كرده باشیم و رو نداشته‌ باشیم كه پیش او برویم، پیش یك آبرو‌مند می‌رویم و می‌گوییم تو بیا و دست ما را بگیر تا نزد او برویم! بیا و این مشكل ما را تو حل كن! بهترین وسیله برای پیش خدا رفتن، علی(علیه‌السلام) است.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیةالله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی

نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()
سه شنبه 6 تیر 1396 ساعت 10 و 38 دقیقه و 24 ثانیه
Hello my loved one! I wish to say that this article is awesome,
nice written and come with approximately all vital infos.
I would like to peer more posts like this.
یکشنبه 4 تیر 1396 ساعت 16 و 27 دقیقه و 04 ثانیه
You can certainly see your expertise within the paintings you write.
The sector hopes for even more passionate writers such as you who aren't afraid to mention how they
believe. At all times follow your heart.
چهارشنبه 3 خرداد 1396 ساعت 18 و 09 دقیقه و 57 ثانیه
Thank you for another informative site. The place else could I am getting that kind
of information written in such a perfect approach?
I've a challenge that I'm simply now operating on, and I've been at the glance out for such info.
سه شنبه 29 فروردین 1396 ساعت 06 و 02 دقیقه و 40 ثانیه
I was wondering if you ever considered changing the layout of your blog?
Its very well written; I love what youve got to say.
But maybe you could a little more in the way of content so people
could connect with it better. Youve got an awful lot of text
for only having 1 or two images. Maybe you could space it out better?
سه شنبه 15 تیر 1395 ساعت 23 و 42 دقیقه و 55 ثانیه
سلام

وبلاگ خیلی زیبایی داری!

به منم سر بزن!

منتظرم!


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





موضوعات
پیوندها
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
Google