تبلیغات
پاسخگویی به شبهات دینی روز - نقش امام رضا(ع) در تقریب بین ادیان
 
پاسخگویی به شبهات دینی روز
درباره وبلاگ


اللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَک َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً .
به امید آن روز ان شاء الله
شماره تماس با ما:09191718677
شماره تلفن تماس:09333861806

مدیر وبلاگ : سید محمد ظاهر محمدی
نظرسنجی
به دنبال چه مسایلی از دین هستید؟






آفریدگار مهربان كه به اقتضای خالقیّتش انسان را آفرید[1] به لحاظ ربوبیّتش[2] نیز اسباب تربیت و تكامل او یعنی عقل و وحی را در اختیارش قرار داده است[3] تا او بتواند با بهره گرفتن از راهنمایی‎های آنان به حقیقت دین دست یابد و با انجام دادن فرمان‎های خدای سبحان به سعادت برسد.
آری! چون انسان نمی‎تواند فقط با استفاده از عقل، راه رسیدن به كمال را بپیماید، پیامبرانی از جانب پروردگار بزرگ مبعوث شدند تا از طریق وحی او را در یافتن گنج كمال یاری كنند.
البته، كثرت و تعدد پیامبران الهی[4] دلیل فراوانی و تكثر حقیقت دین نیست. زیرا دینی جز اسلام یعنی آیین فرمانبرداری محض از فرموده‎های خداوند احد[5] و واحد[6] وجود ندارد.[7] و همه رسولان، وظیفه‎شان ابلاغ آشكار این حقیقت به مردم بوده است.[8]
گفتنی است؛ ارسال پیامبران و نیز آشكار كردن حقیقت دین برای مردم، در امتداد تاریخ زندگی بشر، تدریجی و مرحله‎ای به شمار می‎آید. یعنی همه‌ انبیاء، در یك زمان و با تعالیم یكسان، میان جامعه انسانی وجود نداشته‎اند، بلكه هر زمانی، برخی آنان بین مردم بوده‎اند تا بر اساس فرمان حضرت حق، بخشی از حقیقت دین را كه به مصلحت هر امّتی بوده است به آنان بیاموزند.[9] تا آن كه با مبعوث شدن آخرین پیامبر بزرگ الهی حضرت محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ نبوت، خاتمه یافت.[10] و با تعیین جانشین بلكه جانشینان به حق او، تمام دین برای همیشه در اختیار بشر قرار گرفت و نعمت هدایت و ولایت، برای مردم كامل شد.[11]
بنابراین انسان‎ها باید در امتداد تاریخ زندگیشان با بهره بردن از عقل و تعالیم آسمانی پیامبران، مسیر تكامل را می‎پیمودند.[12] و با مبعوث شدن آخرین رسول خدای بزرگ حضرت محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ همه آنان، برای همیشه از آیین او كه دین كامل، جهانی و ابدی است پیروی می‎كردند.[13] اما مردم به علل مختلفی در پیروی كردن از پیغمبران بزرگوار پروردگار با یكدیگر اختلاف كردند.[14] و هر گروهی به باورهای خاصی مانند یهودیت، مسیحیت زرتشت و... كه چه بسا بخشی یا تمام آن ساختگی بود نه الهی، گرویدند و در پی آن، كشمكش‎ها و جنگ‎های فراوان در عرصه زندگی بشر پدید آمد.
این مسئله موجب شد ایده گفت‎وگوی ادیان با یكدیگر مطرح شود تا بدین سبب، مردم هر چه بیشتر به حقیقت دین پی ببرند و از گمراهی و نابودی نجات یابند. بنابراین تقریب بین ادیان، به این معنا نیست كه آنان، با یكدیگر به داد و ستد مؤلّفه‎های دینی بپردازند. بلكه مقصود آن است كه پیروان ادیان مختلف،‌ با بهره بردن از مشتركات دینی به ابعاد بیشتری از حقیقت دین پی ببرند. از این رو حضرت محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ از جانب خدای بزرگ مأمور شد تا با پیروان ادیان، گفت‎وگو، و به مشتركات دینی دعوتشان كند.[15] سپس هر یك از پیشوایان معصوم ـ علیهم السلام ـ نیز كه مجالی برای انجام دادن این كار یافتند، به گونه‎ای جدی به آن پرداختند كه در این مقال، نقش امام رضا ـ علیه السّلام ـ را در تقریب بین ادیان به اختصار توضیح می‎دهیم:
امام رضا ـ علیه السّلام ـ در تقریب بین ادیان سه مطلب اساسی را ثابت كرد.
1. امكان تقریب بین ادیان از طریق گفت‎وگوی آنان با یكدیگر

ممكن است برخی، ایده تقریب بین ادیان را باطل و تحقق آن را محال بدانند زیرا به باور آنان، این موضوع، به گفت‎وگو و مفاهمه میان ادیان بستگی دارد كه آن هم هیچ گاه ممكن نیست. بنابراین، تقریب بین ادیان محال تقریب است
در توضیح این مطلب می‎توان گفت: فرایند مناظره درباره موضوعی خاص، بر پایه خرد و زبان مشترك استوار است. یعنی دو طرف یا اطراف مناظره، تا وقتی فهم مشتركی از موضوع بحث، در ذهن نداشته باشند نمی‎توانند درباره آن با یكدیگر تبادل‎نظر كنند. و چون ساختمان ذهنی و كانون شناختی هر یك از رهبران ادیان از محتوای دینی كاملاً مختصّی كه هیچ وجه مشتركی با دیگران ندارد، استحكام یافته است، آنان نمی‎توانند با یكدیگر گفت‎وگو كنند و به عبارت دیگر، گفت‎وگویشان درباره مقولات دینی، بی‎ثمر است. بنابراین، ادیان هرگز به یكدیگر نزدیك نمی‎شوند.
در زمان امام رضا ـ علیه السّلام ـ مأمون عباسی، حیله‎های گوناگونی برای تحقیر و تخریب شخصیت آن حضرت ـ علیه السّلام ـ انجام داد. مثلاً پیشنهاد كرد، امام ـ علیه السّلام ـ با رهبران ادیان و مذاهب مختلف، مناظره كند. او از مطرح كردن این پیشنهاد چند هدف داشت از جمله این كه می‎پنداشت آن حضرت نمی‎تواند در مباحثه با دانشمندان ادیان و مذاهب به نقطه یا نقاط مشتركی برسد در نتیجه اعتبار علمیش در میان مردم كمتر می‎شود. این توهم حتی برخی یاران آن حضرت ـ علیه السّلام ـ را علی‎رغم شناختی كه از مقام بالای علمی حضرت رضا ـ علیه السّلام ـ داشتند از مناظره او با علمای ادیان نگران كرده بود.
از حسن بن محمد بن نوفلی نقل است: وقتی امام رضا ـ علیه السّلام ـ ، تحمیلی، به مرو تشریف آوردند. مأمون، به فضل بن سهل، وزیر و مشاورش، دستور داد، دانشمندان ادیان را برای مناظره با آن حضرت ـ علیه السّلام ـ فراخواند. او، بزرگان ادیان، مانند: جاثلیق، عالم مسیحی، رأس الجالوت، دانشمند یهودی، هربذاكبر، رهبر زرتشتیان، نسطاس رومی و گروه دیگری را از فرمان مأمون آگاه كرد. همگی آنان این دعوت را پذیرفتند و به حضور خلیفه آمدند و اعلام كردند: برای انجام دادن چنین كاری آماده‎اند.
راوی می‎گوید: گروهی، در خدمت امام رضا ـ علیه السّلام ـ بودیم و با آن حضرت درباره موضوعی گفت‎وگو می‎كردیم كه یاسر، خدمتگزار آن حضرت، پیشمان آمد و به امام ـ علیه السّلام ـ گفت:‌سرورم! امیر مؤمنان مأمون، امر كرد، به شما سلام برسانم و بگویم: «برادرت به فدایت باد»، رهبران ادیان و مذاهب مختلف، فردا پیش من حاضر می‎شوند تا با شما مناظره كنند. اگر می‎خواهی، فردا نزد ما بیا و با آنان گفت‎وگو كن! و چنانچه،‌آمدن به اینجا برایت سخت است، خود را به زحمت نده تا ما به محضرت شرفیاب شویم.
حضرت امام رضا ـ علیه السّلام ـ در پاسخ،‌ به یاسر فرمودند: «به مأمون بگو! من قصد تو را از این كار می‎دانم و انشاء الله فردا به مجلس تو می‎آیم».
نوفلی،‌در ادامه‌روایت می‎گوید: «پس از رفتن یاسر، امام ـ علیه السّلام ـ از من پرسید: به نظر تو، هدف مأمون از تشكیل چنین مجلسی چیست؟
گفتم: فدایت شوم! می‎خواهد تو را امتحان كند تا بداند خرد شما چه اندازه است اما او بنایی سست پایه ساخته است.
آن حضرت، ـ علیه السّلام ـ فرمودند: بنای او در این باره چیست؟
گفتم: اصحاب مقالات و ادیان و نیز مشركان، اهل انكارند و هرگز، حق را نمی‎پذیرند زیرا اگر به آنان بگویی؛ خدا، واحد است، به انكار، گویند: وحدانیّت او را ثابت كن و چنانچه بگویی، محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ رسول خدا است، می‎گویند: رسالتش را ثابت كن و چون، برایشان دلیل بیاوری، با تو مغالطه كنند تا آنجا كه مجبور می‎شوی از گفته‎هایت دست برداری پس فدایت شوم از آنان حذر كن! امام ـ علیه السّلام ـ وقتی نگرانی نوفلی را در این باره احساس می‎كند به او می‎فرمایند: «ای نوفلی! آیا از آن می‎ترسی،‌آنان، دلیل مرا قطع كنند و به بن‎بست بكشانند؟! نوفلی گوید: گفتم به خدا قسم، هرگز در حق شما چنین گمان نمی‎كنم و امیدوارم خدای بزرگ، شما را بر آنان پیروز كند!
حضرت علی بن موسی الرضا ـ علیه السّلام ـ فرمودند: ای نوفلی! آیا دوست داری بدانی، مأمون، چه وقت از كارش پشیمان می‎شود؟ گفتم: بلی! فرمود:‌ آنگاه كه دلیل مرا بر ردّ اهل تورات به توراتشان و اهل انجیل به انجیلشان و اهل زبور به زبورشان و نیز دلیلم بر ردّ‌ ستاره‎پرستان به زبان عبریشان بشنود و بداند كه من گفتار زرتشتیان را به زبان فارسیشان و سخن رومیان را به زبان رومیشان و مطالب اهل مقالات را به لغت‎های ایشان باطل می‎كنم. پس، وقتی زبان هر گروهی را بستم و دلیل‎هایشان را باطل كردم، مأمون می‎فهمد، شایستگی این جایگاه را ندارد و از كردارش پشیمان می‎شود.[16]
بنابراین؛ امام رضا ـ علیه السّلام ـ با پذیرفتن پیشنهاد گفت‎وگوی با رهبران ادیان علاوه بر خنثی كردن نقشه مأمون، پندار و نیز نگرانی بی‎ثمرگی مناظره بین ادیان و ناممكن بودن تقریب بین آنان را باطل كرد زیرا آن حضرت باور داشت، ادیان مختلف، معارف دینی مشتركی دارند كه با مطرح كردن آنها می‎توان باب گفت‎وگو را گشود و حق و باطل را از یكدیگر جدا كرد.
2. تأثیر وسعت آگاهی‎های دینی بخصوص انگاره‎های مشترك آن در تقریب بین ادیان
دامنه دانش امام رضا ـ علیه السّلام ـ درباره ادیان مختلف، بسیار گسترده بود به گونه‎ای كه آن حضرت توانست با دانشمندان ادیان درباره موضوعات متنوعی مناظره،‌ و با آشكار كردن حقایقی برای آنان، ‌به مشتركات دینی افزون‎تری نزدیكشان كند. مانند:
الف) مناظره با جاثلیق درباره نبوت حضرت عیسی ـ علیه السّلام ـ :
نقل است: جاثلیق از امام رضا ـ علیه السّلام ـ پرسید: «آیا نبوت حضرت عیسی ـ علیه السّلام ـ و كتاب او را قبول داری یا خیر؟»
حضرت رضا ـ علیه السّلام ـ فرمود: من به نبوت او و كتابش و آنچه به امتش مژده داد و حواریون پذیرفتند، اقرار می‎كنم. البته، نبوت عیسایی را كه پیغمبری حضرت محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ و كتاب او را به امتش بشارت نداده است، قبول ندارم.
[1] . قرآن كریم، الرحمن/3، علق/2.
[2] . رعد/16، مریم/65، شعرا/26.
[3] . اصول كافی، كلینی «علیه الرحمه»، ج 1، كتاب عقل و جهل، ح 12.
[4] . انبیا/25، حدید/25.
[5] . توحید/1و4.
[6] . بقره/163.
[7] . آل عمران/19.
[8] . عنكبوت/18.
[9] . فاطر/24، اسرا/15، طه/134، نسا/165.
[10] . احزاب/40.
[11] . مائده/3.
[12] . نسا/64.
[13] . توبه/33، نسا/79، انبیا/107،سبا/28.
[14] . یونس/19.
[15] . آل عمران/64.
[16] . عیون اخبار الرضا ـ علیه السّلام ـ شیخ صدوق، ج 1 و 2، ص 126 ـ 144.
خدا رحم مرادی


نوع مطلب : سبك زندگی از نظر امام رضا علیه السلام، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()
پنجشنبه 16 شهریور 1396 ساعت 06 و 08 دقیقه و 01 ثانیه
Definitely consider that which you stated. Your favorite reason seemed to be on the web the easiest factor to keep in mind of.

I say to you, I definitely get irked at the same time as
people consider concerns that they just do not understand about.
You controlled to hit the nail upon the top and also outlined out the
entire thing without having side effect , people can take a signal.
Will likely be back to get more. Thank you
جمعه 1 اردیبهشت 1396 ساعت 13 و 58 دقیقه و 21 ثانیه
Hello to all, it's genuinely a pleasant for me to pay a quick visit this website,
it contains precious Information.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





موضوعات
پیوندها
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
Google