تبلیغات
پاسخگویی به شبهات دینی روز
 
پاسخگویی به شبهات دینی روز
درباره وبلاگ


اللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَک َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً .
به امید آن روز ان شاء الله
شماره تماس با ما:09191718677
شماره تلفن تماس:09399261546

مدیر وبلاگ : سید محمد ظاهر محمدی
نظرسنجی
به دنبال چه مسایلی از دین هستید؟







حضرت امام حسین (علیه السلام) در کلام مقام معظم رهبری


معنویت امام حسین علیه السلام

شخصیت درخشان و بزرگوار امام حسین علیه‌السّلام دو وجهه دارد: یك وجهه، همان وجهه‌ى جهاد و شهادت و توفانى است كه در تاریخ به راه انداخته و همچنان هم این توفان با همه‌ى بركاتى كه دارد، برپا خواهد بود؛ كه شما با آن آشنا هستید. یك بعد دیگر، بعد معنوى و عرفانى است كه بخصوص در دعاى عرفه به شكل عجیبى نمایان است. ما مثل دعاى عرفه كمتر دعایى را داریم كه سوز و گداز و نظم عجیب و توسّل به ذیل عنایت حضرت حق متعال بر فانى دیدن خود در مقابل ذات مقدّس ربوبى در آن باشد؛ دعاى خیلى عجیبى است.

دعاى دیگرى مربوط به روز عرفه در صحیفه‌ى سجادیه هست، كه از فرزند این بزرگوار است. من یك وقت این دو دعا را با هم مقایسه مى‌كردم؛ اوّل دعاى امام حسین را مى‌خواندم، بعد دعاى صحیفه‌ى سجّادیه را. مكرّر به نظر من این طور رسیده است كه دعاى حضرت سجّاد، مثل شرح دعاى عرفه است. آن، متن است؛ این، شرح است. آن، اصل است؛ این، فرع است. دعاى عرفه، دعاى عجیبى است. شما عین همین روحیه را در خطابى كه حضرت در مجمع بزرگان زمان خود - بزرگان اسلام و بازماندگان تابعین و امثال اینها - در منى ایراد كردند، مشاهده مى‌كنید. ظاهراً هم متعلّق به همان سال آخر یا سال دیگرى است - من الان درست در ذهنم نیست - كه آن هم در تاریخ و در كتب حدیث ثبت است.
به قضیه‌ى عاشورا و كربلا برمى‌گردیم. مى‌بینیم این‌جا هم با این‌كه میدان حماسه و جنگ است، اما از لحظه‌ى اوّل تا لحظه‌ى آخرى كه نقل شده است كه حضرت صورت مباركش را روى خاكهاى گرم كربلا گذاشت و عرض كرد: «الهى رضاً بقضائك و تسلیماً لأمرك»، با ذكر و تضرع و یاد و توسّل همراه است. از وقت خروج از مكه كه فرمود: «من كان فینا باذلاً مهجته موطناً على لقاءاللَّه نفسه فلیرحل معنا»، با دعا و توسل و وعده‌ى لقاى الهى و همان روحیه‌ى دعاى عرفه شروع مى‌شود، تا گودال قتلگاه و «رضاً بقضائكِ» لحظه‌ى آخر. یعنى خود ماجراى عاشورا هم یك ماجراى عرفانى است. جنگ است، كشتن و كشته شدن است، حماسه است - و حماسه‌هاى عاشورا، فصل فوق‌العاده درخشانى است - اما وقتى شما به بافت اصلى این حادثه‌ى حماسى نگاه مى‌كنید، مى‌بینید كه عرفان هست، معنویّت هست، تضرّع و روح دعاى عرفه هست. پس، آن وجه دیگر شخصیت امام حسین علیه‌السّلام هم باید به عظمت این وجه جهاد و شهادت و با همان اوج و عروج، مورد توجه قرار گیرد. ...
بیانات مقام معظم رهبری در دیدار با گروه كثیرى از پاسداران سپاه پاسداران انقلاب اسلامى به مناسبت روز پاسدار 13/09/1376

سه صفت برجسته از ابعاد وجودی اباعبداللَّه علیه‌السّلام

برجستگى وجود اباعبداللَّه علیه‌السّلام داراى ابعاد است كه هر كدام از این ابعاد هم بحث و توضیح و تبیین فراوانى به دنبال دارد؛ ولى اگر دو، سه صفت برجسته را در میان همه‌ى این برجستگیها اسم بیاوریم، یكى از آنها «اخلاص» است؛ یعنى رعایت كردن وظیفه‌ى خدایى و دخالت ندادن منافع شخصى و گروهى و انگیزه‌هاى مادّى در كار. صفت برجسته‌ى دیگر «اعتماد به خدا»ست. ظواهر حكم مى‌كرد كه این شعله در صحراى كربلا خاموش خواهد شد. چطور این را «فرزدقِ» شاعر مى‌دید؛ اما امام حسین علیه‌السّلام نمى‌دید؟! نصیحت كنندگانى كه از كوفه مى‌آمدند، مى‌دیدند؛ اما حسین‌بن‌على علیه‌السّلام كه عین اللَّه بود، نمى‌دید و نمى‌فهمید؟! ظواهر همین بود؛ ولى اعتماد به خدا حكم مى‌كرد كه على‌رغم این ظواهر، یقین كند كه حرف حق و سخن درست او غالب خواهد شد. اصل قضیه هم این است كه نیّت و هدف انسان تحقّق پیدا كند. اگر هدف تحقّق پیدا كرد، براى انسانِ با اخلاص، شخصِ خود او كه مهم نیست.
یكى از بزرگان اهل سلوك و معرفت را دیدم در نامه‌اى نوشته است كه اگر فرض كنیم - به فرض محال - همه‌ى كارهایى كه نبىّ‌مكرّم اسلام صلّى‌اللَّه‌علیه‌وآله‌وسلّم انجام داد و هدفِ او بود كه آنها را انجام دهد، انجام مى‌گرفت، منتها به نام یك كس دیگر، آیا در آن صورت پیامبر اسلام ناراضى بود؟ آیا مى‌گفت كه چون به نام دیگرى است، نخواهم كرد؟ آیا این‌گونه بود؟ یا نه؛ هدف این است كه آن كارها انجام گیرد؛ به نام چه كسى انجام گیرد، مهم نیست. پس، هدف مهمّ است. «شخص» و «من» و «خود» براى انسانِ با اخلاص اهمیتى ندارد. اخلاص را دارد، اعتماد به خدا را هم دارد. مى‌داند كه خداى متعال حتماً این هدف را غالب خواهد كرد؛ چون فرموده است: «و انّ جندنا لهم الغالبون» خیلى از این جنودى كه غالبند، در میدان جهاد به خاك شهادت مى‌افتند و از بین مى‌روند؛ لیكن فرموده است: «و انّ جندنا لهم الغالبون»؛ درعین‌حال غلبه با آنهاست.
خصوصیت سوم، شناختن «موقع» است. امام حسین علیه‌السّلام در فهم «موقع» اشتباه نكرد. در قبل از حادثه‌ى كربلا، ده‌سال امامت و مسؤولیت با او بود. آن حضرت در مدینه مشغول كارهاى دیگرى بود و كار كربلایى نمى‌كرد؛ اما به مجرّد این‌كه فرصت به او اجازه داد كه آن كار مهم را انجام دهد، فرصت را شناخت و آن را چسبید؛ موقع را شناخت و آن را از دست نداد. این سه خصوصیت، تعیین كننده است. در تمام ادوار نیز همین‌طور است؛ در انقلاب نیز همین‌گونه بود. امام ما هم كه مى‌بینید این‌قدر خداى متعال او را به مقام رفیع رساند - و رفعناه مكانا علیّا- و على‌رغم همه‌ى عوامل در سرتاسر دنیاى مادّیت و استكبار كه مى‌خواستند او را محو كنند، به فراموشى دهند و كوچك كنند، او را حفظ و بزرگ كرد و ماندگار و جاودان نمود، علّت همین بود كه این سه خصوصیت را داشت: اوّلاً با اخلاص بود و براى خود چیزى نمى‌خواست؛ ثانیاً به خداى خود اعتماد داشت و مى‌دانست كه كار و هدف، تحقّق پیدا خواهد كرد - به بندگان خدا هم اعتماد داشت - ثالثاً زمان و «موقع» را از دست نداد. در لحظه‌ى لازم، اقدام لازم، صحبت لازم، اشاره‌ى لازم و حركت لازم را كرد.
بیانات مقام معظم رهبری در دیدار گروه كثیرى از پاسداران و بسیجیان به مناسبت میلاد امام حسین(ع) و روز پاسدار 02/09/1377

صبر امام حسین علیه السلام، نجات اسلام

صبر امام حسین علیه‌الصّلاةوالسّلام، اسلام را در طول تاریخ تا امروز بیمه كرده است. واقعاً اگر امام حسین علیه‌الصّلاةوالسّلام آن صبر تاریخى را در كربلا و قُبیل كربلا و مقدّماتِ حادثه‌ى عاشورا نمى‌كردند، بلاشك با گذشت یك قرن، حتّى از نام اسلام هم اثرى نمى‌ماند. اما امام حسین علیه‌الصّلاةوالسّلام به بركت صبر، دین را زنده كردند؛ این صبرِ آسانى نبود. صبر فقط این نیست كه انسان را زیر شكنجه بیندازند یا فرزندان انسان را جلوِ انسان شكنجه كنند یا بكشند و انسان ایستادگى كند - البته این مرحله‌ى مهمى از صبر است - اما از این مهمتر این است كه انسان را با وسوسه‌ها و اظهاراتى كه على‌الظّاهر ممكن است در نظر بعضى منطقى بیاید، از ادامه‌ى این راه باز بدارند؛ همان كارى كه با امام حسین علیه‌الصّلاةوالسّلام مى‌كردند: آقا! شما كجا مى‌روید؟ خود را در معرض خطر قرار مى‌دهید؛ خانواده خود را در معرض خطر قرار مى‌دهید؛ دشمن را جرى مى‌كنید؛ دست آنها را به خون خود باز مى‌كنید. هر كس رسید، خواست امام حسین علیه‌الصّلاةوالسّلام را در مقابل این محذور اخلاقى قرار دهد كه شما با این اقدام خود، جان عدّه‌اى را به خطر مى‌اندازید و دشمن را مسلّطتر مى‌كنید و اینها را وادار مى‌كنید تا به خون شما دست بیالایند. این یك نقطه‌ى خیلى مهم و تردیدآور است. این یك جنگ روشن و واضح نیست كه آدم بگوید من مى‌روم تا كشته شوم؛ نه، این محاذیر دنبالش هست. ممكن بود براى امام حسین علیه‌الصّلاةوالسّلام این معنا مطرح باشد یا مطرح كنند كه آقا! شما اگر كشته شوید، شیعیان شما را در كوفه قتل عام مى‌كنند و پدر همه را در مى‌آورند؛ شما باید زنده بمانید و ملجأ باشید. شما پسر پیغمبرید؛ با حفظ حیات خود، جان عدّه‌اى را حفظ كنید. در مورد امام رضوان‌اللَّه علیه عیناً همین معنا تكرار شد.
بیانات مقام معظم رهبری در دیدار اعضاى مجلس خبرگان رهبرى 23/12/1380



نوع مطلب : عصاره انقلاب اسلامی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()

بسیج در کلام مقام معظم رهبری
بسیج در کلام مقام معظم رهبری





سالگرد تشکیل بسیج مستضعفان، یادآور خاطره پرشکوه مجاهدا تی است که در دوران هشت ساله جنگ تحمیلی، زیباترین تابلوهای ایثار و فداکاری همراه با نجابت و فروتنی و توأم با شجاعت و رشادت را ترسیم کرده است. خاطره جوانمردان پاکدامن و غیوری که شیران روز و زاهدان شب بودند و صحنه نبرد با شیطان زر و زور را با عرصه جهاد با نفس اماره به هم آمیختند و جبهه جنگ را محراب عبادت ساختند. جوانانی که از لذات و هوسهای جوانی برای خدا گذشتند و پیرانی که محنت میدان جنگ را بر راحت پیرانه سر ترجیح دادند و مردانی که محبت زن و فرزند و یار و دیار را در قربانگاه عشق الهی فدا کردند؛ خاطره انسانهای بزرگ و کم ادعایی که کمر به دفاع از ارزشهای الهی بستند و از هیبت دروغین قدرتهایی که برای حفظ فرهنگ و ارزشهای جاهلی غرب به مصاف ارزشهای الهی آمده بودند، نهراسیدند.


نوع مطلب : عصاره انقلاب اسلامی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()

استجابت دعا در کلام رهبری






 
از دعا به مغز عبادت، برترین سلاح، تعبیر شده است که بی شکّ، تعابیری بحقّ، و بی اغراق است و دعاکننده ای که شرایط دعا را بجای آورد، به این معانی ــ که واقعیت دعا و ثمرات آن هستند ــ خواهد رسید.
نگاهی به سیره ی نبیّ اعظم (صلی الله علیه و آله) و ائمه اطهار (علیهم السلام)، نشان می دهد که نیاز انسان به دعا و ربط با خالق بی همتا، یک نیاز مستمر و لازمه ی عبودیت و بندگی است. برترین مضامین و بلندترین معارف و زیباترین ادبیات و بهترین عاطفه و لطافت و خالص ترین تجلّی عشق و محبّت و گویاترین اظهار ضعف و عجز و غنی ترین برشماری نعمتها و رحمتها، در این ادعیه ارائه شده اند.
این نوشتاری است که از گفتارهای ولیّ فقیه و رهبر معظم انقلاب اسلامی در باب دعا، فراهم آمده است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی، تعبیرات زیبایی از دعا و مناجات و راز و نیاز با حق تعالی دارند و در کنار این تعبیرات، آثار دعا و شرایط استجابت، با شیوایی و استدلال مطرح می فرمایند. دعا، یعنی خواستن؛ توبه، یعنی توجه و برگشتن بقصد اصلاح و تحول؛ اینها معانی زیبایی است که در بیانات معظمٌ له مشاهده می کنیم. در زمینه ی آثار نیز دعا را عامل سازندگی، پیش برد راه، خشوع دل، معراج مؤمن، سپر دفاعی، سپاسگزاری به درگاه خدا، تسویه ی باطن، قوت قلب و نترسیدن از قدرتها، مشحون از معارف بلند اسلامی، و... معرفی می نمایند. شرایط استجابت دعا را بی آلایشی دل، معرفت به حق تعالی، همت بلند، خواستن های بزرگ، اجتناب از گناه و حضور قلب می دانند.

دعا، شرایطی دارد



نوع مطلب : عصاره انقلاب اسلامی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()

دعا در کلام رهبری(1)






 
دعا، راز و نیاز با خالق هستی و مالک حقیقی عالم است، آراستن دل به خلوت محبوب و انسان با اوست. دعا، تنها دست نیاز به سوی بی نیاز گشودن نیست ــ که این مرتبه ی پایین ارتباط با یگانه ی هستی است ــ بلکه دعا، زمزمه ی محبت و عشق و گشودن صفحه ی دل و اعلان وابستگی و دلبستگی و پیوستگی با ذات مطلق و منشأ همه ی زیباییها و داراییهاست.
از دعا به مغز عبادت، برترین سلاح، تعبیر شده است که بی شکّ، تعابیری بحقّ، و بی اغراق است و دعاکننده ای که شرایط دعا را بجای آورد، به این معانی ــ که واقعیت دعا و ثمرات آن هستند ــ خواهد رسید.
نگاهی به سیره ی نبیّ اعظم (صلی الله علیه و آله) و ائمه اطهار (علیهم السلام)، نشان می دهد که نیاز انسان به دعا و ربط با خالق بی همتا، یک نیاز مستمر و لازمه ی عبودیت و بندگی است. برترین مضامین و بلندترین معارف و زیباترین ادبیات و بهترین عاطفه و لطافت و خالص ترین تجلّی عشق و محبّت و گویاترین اظهار ضعف و عجز و غنی ترین برشماری نعمتها و رحمتها، در این ادعیه ارائه شده اند.
این نوشتاری است که از گفتارهای ولیّ فقیه و رهبر معظم انقلاب اسلامی در باب دعا، فراهم آمده است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی، تعبیرات زیبایی از دعا و مناجات و راز و نیاز با حق تعالی دارند و در کنار این تعبیرات، آثار دعا و شرایط استجابت، با شیوایی و استدلال مطرح می فرمایند. دعا، یعنی خواستن؛ توبه، یعنی توجه و برگشتن بقصد اصلاح و تحول؛ اینها معانی زیبایی است که در بیانات معظمٌ له مشاهده می کنیم. در زمینه ی آثار نیز دعا را عامل سازندگی، پیش برد راه، خشوع دل، معراج مؤمن، سپر دفاعی، سپاسگزاری به درگاه خدا، تسویه ی باطن، قوت قلب و نترسیدن از قدرتها، مشحون از معارف بلند اسلامی، و... معرفی می نمایند. شرایط استجابت دعا را بی آلایشی دل، معرفت به حق تعالی، همت بلند، خواستن های بزرگ، اجتناب از گناه و حضور قلب می دانند.

دعا، یعنی خدا را نزدیک دیدن و با او سخن گفتن



نوع مطلب : عصاره انقلاب اسلامی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()

نهضت خدمت رسانى به مردم در آئینه كلام معصومین (علیهم السلام) و مقام معظم رهبری
نهضت خدمت رسانى به مردم در آئینه كلام معصومین (ع) و رهبری

نویسنده: احمد محسن زاده

پیشگفتار

و قال (علیه السلام ) و قد سئل اى الناس احب الیكم قال : انفع الناس للناس ، قیل فاى الاعمال افضل قال : ادخالك السرور على المومن ، قیل و ما سرور المومن قال : اشباع جوعته و تنفیس كربته و قضا دینه و من مشى مع اخیه فى حاجه كان كصیام شهر واعتكاف و من مشى مع مظلوم یعینه ثبت الله قدمیه یوم تزل الاقدام /1.


نوع مطلب : عصاره انقلاب اسلامی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()

یکی از سلاحهای ما، دعاست. «لا یملک الا الدعاء».(1) ما دعا داریم، سلاح دعا را داریم، سلاح تضرّع را داریم، سلاح بکاء را داریم. ما از ترس، هیچ وقت گریه نمی کنیم. از هیچ کس و هیچ قدرتی در دنیا نمی ترسیم. اما بزرگترین افتخار برای یک انسان مؤمن این است که در مقابل عظمت خدای خود، اشک بریزد. به حال خود گریه کند. بر گناهان خود و بر عمری که در گناه گذشته است، تأسف بخورد.
پیش خدا تضرّع کنید و همه چیز را با تضرّع، از خدا بخواهید. این بازوی قوی، این اراده ی نیرومند و پولادین، با دعاست که کارایی پیدا خواهد کرد. در میدان جنگ هم، پیغمبراکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و امیرالمؤمنین (علیه السلام) دعا کردند و با تضرّع، از خدای متعال خواستند. امام عزیز ما هم در جنگ دعا می کرد. دل ما به دعاهای آن بزرگوار و دعاهای مؤمنین و صالحین، قرص بود. دعاها را رها نکنید. همه چیز را با دعا بخواهید. ما برای مردم محروم و مظلوم بوسنی هرزگوین، هرچه از دستمان بربیاید، کمک می کنیم. کمک کردیم و باز هم می کنیم. اما من می گویم: برایشان دعا هم بکنید. دعا هم باید کرد. انسان با تضرّع و از اعماق دل می تواند برای آنها دعا کند.(2)

بشر، بدون دعا سرگشته و د دعا، وسیله ی مؤمن و ملجأ مضطر و رابطه ی انسان ضعیف و جاهل با منبع فیاض علم و قدرت است، و بشر بی رابطه ی روحی با خدا و بدون عرض نیاز به غنی بالذات، در عرصه ی زندگی سرگشته و درمانده و هدر رفته است؛ «قل ما یعبؤا بکم ربیّ لو لا دعاؤکم».(3)
بهترین دعا آن است که از سر معرفتی عاشقانه به خدا و بصیرتی عارفانه به نیازهای انسان انشا شده باشد، و این را فقط در مکتب پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت طاهرین او ــ که اوعیه ی علم پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و وراثت حکمت و معرفت اویند ــ می توان جست. ما بحمدالله ذخیره یی بی پایان از ادعیه ی مأثوره ی از اهل بیت (علیهم السلام) داریم که انس با آن، صفا و معرفت و کمال و محبّت می بخشد و بشر را از آلایشها پاکیزه می سازد.
مناجات مأثوره ی ماه شعبان ــ که روایت شده اهل بیت (علیهم السلام) بر آن مداومت داشتند ــ یکی از دعاهایی است که لحن عارفانه و زبان شیوای آن، با مضامین بسیار والا و سرشار از معارف عالی یی همراه است که نظیر آن را در زبانهای معمولی و محاورات عادی نمی توان یافت و اساساً با آن زبان قابل ادا نیست. این مناجات، نمونه ی کاملی از تضرّع و وصف حال برگزیده ترین بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود و ذات مقدس ربوبی است. هم درس معارف است، هم اسوه و الگوی عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا.
مناجاتهای پانزده گانه که از امام زین العابدین حضرت علی بن الحسین (علیه السلام) نقل شده، گذشته از خصوصیت بارز دعایی مأثور از اهل بیت (علیهم السلام) این مزیت را داراست که به مناسبت حالات مختلف مؤمن، مناجاتها را انشا فرموده است.(4)

دعا، مانع ضایع و خراب شدن معنویت و روح انسان

در این جا، من به برادران عزیز روحانی هم که تشریف دارند، یک جمله عرض بکنم. مسؤولیت حفظ معنویت و روح و حال این برادران، به عهده ی شماست. انسان، سایش پذیر است. هر انسان دیگری جز معصومین، در برخوردها و سایشها و اصطکاکها، ساییده و کم می شود و برجستگیهای روحیش تغییر می کند؛ باید مراقبش بود. این که ذکر دایمی گفته اند، برای خاطر این است. انسان دایماً باید متذکر باشد؛ والّا خراب خواهد شد.
بزرگان و ائمه معصومین ما، مواظب خودشان، خودسازیشان، نمازشان، ذکرشان، دعایشان، توجهات و توسلاتشان بودند؛ برای این که ضایع و خراب نشوند. ماها خراب می شویم. اگر مواظب خودتان نباشید، ضایع و خراب می شوید. این برادران عزیز روحانی، بایستی به این جهت توجه کنند.(5)

دعا، جوانها را خلل ناپذیر و مستحکم می کند

ما عبادات فردی، عبادات اجتماعی و عبادات سیاسی داریم؛ عبادات ناب و خالص داریم که مربوط به نیمه شبهاست، مال هنگام دعا و مناجات و هنگام سخن گفتن با خدا و تضرّع است. هرکدام از اینها یک درجه است. هرکدام از اینها، شما را مثل پولاد آبدیده محکم می کند؛ این جوانها را مستحکم می کند؛ آنها را خلل ناپذیر و در مقابل نفوذ شیطان، نفوذ دشمن، نفوذ عوامل فساد و در مقابل تهاجم فرهنگی، آسیب ناپذیر می کند.
در مقابل این نیرنگهای فرهنگی که برای جلب دلهای ساده ی بعضی از افراد به کار می برند و دامهایی که در سر راه جوانان می گسترانند، جاذبه هایی هم هست که کسی بجز نفس خود انسان نمی گستراند! یک جا پول است، یک جا شهوت، یک جا مقام، یک جا لذتی است که خدای متعال به آن لذت راضی نیست؛ این جا کسی شما را وادار نمی کند، نفس شماست؛ آن، دشمنترین دشمنان شما است. «اعدا عدوّک نفسک التی بین جنبیک»، انسان را در مقابل همه ی اینها نفوذناپذیر و آسیب ناپذیر می کند. قدر این ماه را بدانید.
در روزهای دوران اختناق هم وقتی عناصر مؤمن می خواستند در مقابل فشار دستگاه حاکم و در مقابل وسوسه ها و اغواهای زندگی راحت ــ که آنها را وادار می کرد مبارزه را کنار بگذارند ــ مقاومت بکنند، به روزه روی می آوردند. عبادات خدا این گونه است. حضور در مقابل پروردگار این طور است. نماز که می خوانید، آرامش پیدا می کنید. از اضطراب و تلاطم روح نجات پیدا می کنید. وقتی با خدای متعال مناجات و تضرّع می کنید، جان خودتان را تصفیه و باصفا می کنید، آلودگیها را از آن دور می کنید. روزه که می گیرید، خودتان را مثل فولاد، محکم و آبدیده می کنید؛ این گونه است.
آنچه که به وسیله ی عبادات به دست ما می آید، خیلی خیلی باارزش است؛ خیلی زیاد است. باید خدا را شکر کنیم که برای ما نماز و روزه و عبادات را آورد؛ به ما امکان داد که این بهره ها را برای خودمان فراهم بکنیم.(6)

راه ادای حقّ بندگی در دعاها

اوّل، برای این است که پیش خدای متعال، به عنوان یک بنده، بتوانیم عرض کنیم: «پروردگارا! ما حق بندگی تو را، تا حدی که توانستیم، به جا آوردیم.» در دعا هست که «و جعل من ظنّ به علی عباده فی کفاء لتعزیة حقه». دعای خوبی هم هست. احتمال اینکه صادر از معصوم باشد، زیاد است. (حالا سند دعا را درست نمی دانم). «و جعل من ظنّ به علی عباده فی کفاء لتعزیة حقه». یعنی: «اگر آنچه را خدا منّت گذاشته و به ما داده است، به کار بیندازیم، کافی است که این تلاشها که اسم آوردم، مقدّمه اند برای اینکه ما بتوانیم پیش خدای متعال، حق بندگی را ادا کنیم. البته حق بندگی هم جز با همین کارها ادا نمی شود. اینکه کسی برود، در اتاق را ببندد و فقط عبادت شخصی بکند، حق خدا را ادا نخواهد کرد. آن وظیفه و هدف شخصی، با فداکاری، تلاش، به فکر بندگان خدا بودن، خدمت به خلق خدا و ادای وظایف اجتماعی تحقق پیدا می کند و برآورده می شود. توجه کنید که این دو مطلب، با هم خلط نشود.
حالا راه اینکه این وظیفه ی مهم، یعنی ادای حق بندگی را درست انجام بدهیم، چیست؟ راهش را در روایات و ادعیه و مانند اینها، بیان کرده اند. دو راه وجود دارد: یکی راه خداست، و دیگری راه هواهای نفسانی است. راه خدا، در مقابل راه نفسانی است. اگر انسان در راه خدا حرکت کند، به آن هدف اعلا و نهایی، یعنی ادای حق بندگی، خواهد رسید. اما اگر دنبال هوای نفس باشد و بخواهد خواهشهای نفسانی را تحقق بدهد، به همان اندازه که نیروی خود را صرف هوای نفس و «خود مادّی» کند، از پیمودن راه الهی باز خواهد ماند.
شرع مقدّس اسلام و همه ی شرایع الهی، بر این اساس پایه گذاری شده اند. بنابراین، تکلیف معلوم است: مقابله با هوای نفس و شناختن آن و پیمودن راه خدا و تحمل دردسرهای آن. و اینها چیزهایی اند که یک انسان را سعادتمند می کنند. برای این است که می بینید در دعاها و تضرّعات و در کلمات ائمه (علیهم السلام)، نفس بشری، هواهای انسانی و شخصی، این همه مورد مذمّت قرار گرفته، و برای این است که در دعای صحیفه ی سجادیه می خوانیم: «هذا مقام من استحی لنفسه منک». یعنی: پروردگارا! به خاطر سبک سری های نفس خودم، از تو شرمنده ام. توجه کنید که این را امام سجاد (علیه السلام) می گوید! بنده عقیده ندارم که ائمه (علیهم السلام)، آنچه را که در دعا و در نیمه شب و در حال تضرّع و گریه می گفته اند، فقط برای این بوده است که ما از آنها یاد بگیریم؛ بلکه ایشان قصد انشا می کردند، و حقیقت را می گفتند. منتها مسأله ی هوای نفس، در مراتب نفوس بشری مختلف است. آنچه را که آن بزرگوار هوای نفس می داند، ممکن است در زندگی ما، عبادت یا انجام عمل مستحب هم باشد. آن، در زندگی و در ترکیب وجودی امام سجاد، هوای نفس است؛ چون اوج ایشان زیاد است، لطافت روح و صفای معنوی و روحانی اش بالاست.
«هذا مقام من استحی لنفسه عنک و سخط علیها و رضی منک» . عرض می کند که «پروردگارا! من بر نفس خودم خشمگینم، اما از تو راضی ام.» رضای بنده از خدای متعال، مرحله ی عالی انسان بزرگ است. باید در این خط حرکت کنیم. انسان دایماً در معرض انتخاب است.(7)

دستاوردهای دعا

دستاوردهای دعا چیست؟ وقتی ما با خدا سخن می گوییم، او را نزدیک خود احساس می کنیم، مخاطب خود می دانیم و با او حرف می زنیم، این دستاوردها از جمله ی فواید و عواید دعاست. زنده نگهداشتن یاد خدا در دل، غفلت را ــ که ما در همه ی انحرافها و کجیها و فسادهای انسان، غفلت از خداست ــ می زداید. دعا غفلت را از دل انسان می زداید؛ انسان را به یاد خدا می اندازد و یاد خدا را در دل زنده نگه می دارد. بزرگترین خسارتی که افراد محروم از دعا مبتلای به آن می شوند، این است که یاد خدا از دل آنها می رود. نسیان و غفلت از خدای متعال برای بشر بسیار خسارتبار است. در قرآن چند آیه در این باره ذکر شده و بحث مفصلی دارد.
دستاورد دوم دعا، تقویت و استقرار ایمان در دل است. خصوصیت دعا این است که ایمان را در دل پایدار و مستقر می کند. ایمان قابل زوال در مواجهه ی با حوادث عالم و سختیها، خوشیها، تنعمها و حالات گوناگون انسان، در خطر از بین رفتن است. می شناسید کسانی را که ایمان داشتند؛ اما در مواجهه ی با مال دنیا، با قدرت دنیا، با لذات جسمی و شهوات قلبی، ایمان از دست آنها رفت. این، ایمان متزلزل و غیرمستقر است. خصوصیت دعا این است که ایمان را در دل انسان مستقر و ثابت می کند و خطر زوال ایمان با دعا و استمرار توجه به خدای متعال از بین می رود. سومین دستاورد، دمیدن روح اخلاص در انسان است. با خدا سخن گفتن و خود را نزدیک او دیدن، به انسان روح اخلاص می دهد. اخلاص یعنی کار را برای خدا انجام دادن. همه ی کارها را می شود برای خدا انجام داد. بندگان خوب خدا همه ی کارهای معمولی روزمره ی زندگی را هم با نیت تقرّب به خدا انجام می دهند و می توانند. بعضی هم هستند که حتّی قربی ترین و عبادی ترین کارها ــ مثل نماز ــ را نمی توانند برای خدا انجام دهند. بی اخلاصی، درد بزرگی برای انسان است. دعا روح اخلاص را در انسان می دمد.
دستاورد چهارم دعا، خودسازی و رشد فضایل اخلاقی در انسان است. انسان با توجه به خدا و با حرف زدن با خدای متعال، فضایل اخلاقی را در خود تقویت می کند؛ این خاصیت قهری و طبیعی انس با پروردگار است؛ بنابراین دعا می شود پلکان عروج انسان به سمت کمالات. متقابلاً دعا رذایل اخلاقی را از انسان می زداید؛ حرص و کبر و خودپرستی و دشمنی با بندگان خدا و ضعف نفس و جبن و بی صبری را از انسان دور می کند.
دستاورد پنجم دعا، ایجاد محبت به خدای متعال است. دعا عشق به خدای متعال را در دل زنده می کند. مظهر همه ی زیباییها و خوبیها ذات اقدس پروردگار است. دعا و انس و تکلم با خدای متعال، این محبت را در دل به وجود می آورد.
دستاورد ششم دعا، دمیدن روح امید در انسان است. دعا به انسان قدرت مقاومت در مقابل چالشهای زندگی را می دهد. هرکس در دوران زندگی خود با حوادثی مواجه می شود و چالشهایی پیدا می کند. دعا به انسان توانایی و قدرت می دهد و انسان را در مقابل حوادث مستحکم می کند؛ لذا در روایت از «دعا» تعبیر شده است به سلاح. از نبیّ مکرم نقل شده است که فرمود: «الا ادلّکم علی سلاح ینجیکم من اعدائکم»؛ اسلحه یی را به شما معرفی کنم که مایه ی نجات شماست؛ «تدعون ربّکم باللّیل و النّهار فانّ سلاح المؤمن الدعاء» . در مواجهه ی با حوادث، توجه به خدای متعال، مثل سلاح برنده یی در دست انسان مؤمن است. لذا در میدان جنگ، پیغمبر مکرم اسلام همه ی کارهای لازم را انجام می داد؛ سپاه را می آراست، سربازان را به صف می کرد، امکانات لازم را به آنها می داد، توصیه های لازم را به آنها می کرد، اشراف فرماندهی خودش را اعمال می کرد؛ اما در همان وقت هم وسط میدان زانو می زد، دست به دعا بلند می کرد، تضرّع می کرد، با خدای متعال حرف می زد و از او می خواست. این ارتباط با خدا، دل انسان را مستحکم می کند.
دستاورد دیگر دعا، برآمدن حاجات است. یکی از دستاوردهای دعا این است که حاجاتی که انسان دارد، از خدای متعال می خواهد و خدا آن حاجات را برآورده می کند. البته همه ی خواص دعا این نیست؛ این هم یکی در کنار بقیه ی دستاوردهای دعاست. فرمود: «اسألوا الله من فضله»؛ از خدای متعال بخواهید و نیازهای خودتان را از او بطلبید. در دعای ابوحمزه ی ثمالی از قول امام سجاد (علیه السلام) این طور عرض می شود: «و لیس من صفاتک یا سیّدی أن تأمر بالسّؤال و تمنع العطیّة و انت المنّان بالعطیّات علی اهل مملکتک»؛ تو به بندگان خودت دستور بدهی که از تو بخواهند، اما بنا داشته باشی که خواسته ی آنها را عملی نکنی؛ این امکان ندارد. وقتی خدای متعال به من و شما امر می کند که از او بخواهیم و طلب کنیم، معنایش این است که خدای متعال تصمیم دارد که آنچه را می خواهیم، به ما بدهد. لذا در روایت است که: «ما کان الله لیفتح لعبد الدّعاء فیغلق عنه باب الأجابة و الله کرم من ذلک»؛ خدای متعال کریم تر از آن است که باب دعا را باز کند، اما باب اجابت را ببندد.(8)

سه فایده ی نهفته در دعاها

درباره ی دعا، بحث مستقلی لازم است؛ و جا دارد که در طول این مدتهای مدید، یک خطبه را اختصاص به دعا بدهیم. من ترجیح دادم که امروز، چند مطلب درباره ی دعا عرض کنم. تقریباً بعضی از امّهات مسائل مربوط به دعا را، در خطبه ی اوّل عرض می کنم:
یک مطلب این است که در دعا، سه چیز نهفته است؛ که این سه چیز، فواید و دستاوردهای دعاست. دعایی نیست که از دو تای این سه چیز، خالی باشد؛ چه دعاهای مأثور، که از معصومین (علیهم السلام) رسیده است، و چه دعاهایی که یک انسان، خودش از روی طلب و نیاز به خدای خود عرض می کند. دو چیز حتماً در این دعاها هست.
و اما، بعضی دعاها، سه چیز علاوه بر این دو چیز دارند. که این سه چیز، خیلی مهم است.

1ــ خواستن و گرفتن از خدا

یکی از این سه چیز، عبارت است از آن مقصود عمومی از دعا. یعنی خواستن و گرفتن از خداوند متعال. ما انسانها، نیازهای زیادی داریم؛ و وجودمان، سر تا پا نیاز است. اگر در وجود خودتان دقت کنید، می بینید از تنفس کردن و غذا خوردن گرفته، تا راه رفتن و گوش کردن و دیدن، همه و همه، حاکی از نیاز ما انسانهاست. یعنی خدای متعال، مجموعه ای از امکانات و نیروها را در اختیار من و شما قرار داده است، که با آنها می توانیم زندگی کنیم؛ و همه نیز، تحت اراده ی پروردگار است. هرکدام از این نیروها و امکانات کمبود پیدا کند، انسان دچار مشکل اساسی در زندگی خود می شود. مثلاً یک رگ یا یک رشته عصب از کار بیفتد، یک عضله مشکل پیدا کند، تا برسد به مسائل بیرون از وجود انسان یا مسائل روحی یا مسائل اجتماعی.
بشر، سر تا پا نیاز است. رفع این مشکلات و تأمین این نیازها را، از چه کسی باید بخواهیم؟ از خدای متعال؛ که او حاجات ما را می داند. «و اسئلوا الله من فضله ان الله بکلّ شیءٍ علیما (9)». خدا می داند شما چه می خواهید، چه لازم دارید، و چه چیز از او می طلبید و سؤال می کنید. پس، از خدا بخواهید. در جای دیگر، می فرماید: «و قال ربکم: ادعونی استجب لکم.(10)» پروردگار شما فرموده است: «دعا کنید مرا». یعنی «بخوانید مرا؛ من به شما جواب می دهم» . البته این جواب دادن، به معنای برآمدن حاجت نیست. می گوید: «جواب می دهم و لبّیک می گویم». استجب لکم. اما این استجابت الهی، در بسیاری از موارد، با دادن حاجت و آن چیز مورد درخواست شما، همراه است. پس، این مطلب اوّل؛ که انسان نیازهایی دارد، و رفع این نیازها را، باید از خدا بخواهد. باید در خانه ی خدا رفت، تا از تضرّع پیش دیگران، بی نیاز شد. چون روز جمعه و روز توجه و روز معرفت به کلمات نبیّ اکرم و ائمّه (علیهم السلام)، است، چند حدیث کوتاه و مختصر بخوانم. در حدیثی آمده است: «افضل العبادة الدّعا». بهترین عبادتها، دعاست. حدیث دیگر، حدیث نبوی است. که آن حضرت، به اصحاب خود فرمود: «علی ادّلکم علی سلاح ینجیکم من اعدائکم و یدر ارزاقکم؟» «آیا می خواهید سلاحی را به شما نشان بدهم که هم شما را از دشمن حفظ می کند و نجات می دهد و هم روزی تان را فراوان می کند؟» این، همان خواستن از خدا برای برآورده شدن حاجات است. «قالوا: بلی یا رسول الله». «عرض کردند: بلی؛ بفرمایید.» فرمود: «قال تدعون ربکم». «خدا را دعا کنید. خدا را بخوانید». «باللّیل و النّهار». «شب و روز». «فانّ سلاح المؤمن الدّعا». «سلاح مؤمن، دعاست» . یعنی دنبال حاجات رفتن، با سلاح دعا. با دشمن، با حادثه و با بلیّه در افتادن، با سلاح دعا.
یک روایت از حضرت سجاد (علیه السلام)، است که می فرماید: «الدّعاء یبتع البلاء نازل و ما لم ینزل». هم بلایی که به سوی شما آمده است با دعا دفع می شود و هم بلایی که نیامده است. یعنی اگر دعا نکنید، آن بلا متوجه شما خواهد شد.
مسأله ی بسیار مهمی است. خداوند متعال، وسیله ای به انسان داده است که انسان می تواند حوائج خود را ــ مگر در موارد استثنایی که به آن اشاره می کنم ــ با آن، برآورده کند. آن وسیله چیست؟ خواستن از خدای متعال است.
کلامی از امیرالمؤمنین (علیه السلام)، نقل شده است؛ که ایشان ــ بنا بر نقل ــ فرموده اند: «ثم جعل فی یدک مفاتیح خزائنه، بما اذن فیه من مسئلته» «خدای متعال، به اینکه به تو اذن داد از او بخواهی، کلید همه ی گنجینه های خود را در دست تو قرار داد». پس، اذنی که خداوند متعال داد تا هرچه می خواهی از او بخواهی، کلید همه ی خزاین الهی است. اگر انسان این کلید را به شکل درست به کار ببرد (از خدا بخواهد) مسلماً آن را در اختیار انسان، می گذارد. «فمتی شعت استفتحت الدّعا ابواب خزائنه». هر وقت بخواهی، به وسیله ی دعا، در خزاین الهی را باز می کنی. ببینید! این، مسأله ی بسیار مهمی است. چرا انسان خود را از این وسیله ی مهم، محروم کند؟!
در اینجا، چند سؤال مطرح می شود: یکی اینکه، اگر دعا، چنین نقش معجزآسایی دارد، پس این وسایل دنیوی و این ابزارها و علم و صنعت و نظایر آن، چیست؟ جواب، این است که دعا، رقیب ابزارهای مادّی نیست. این طور نیست که وقتی انسان می خواهد به مسافرت برود، یا با خودرو و قطار و هواپیما عازم شود، و یا با دعا برود! همچنین، این طور نیست که اگر انسان بخواهد وسیله ای به دست آورد، یا پول خرج کند، و یا اگر پول نداشت، به دعا متوسل شود و آن وسیله را به دست آورد! معنای دعا این است که شما از خدا بخواهید تا او این وسایل را جور بیاورد. آن وقت علل مادّی، هرکدام در جای خودشان قرار می گیرند. دعای مستجاب، این گونه است.
وقتی دعا می کنید که حاجتی از شما برآورده شود، اگر خدای متعال آن دعا را مستجاب کند، استجابتش این است که ابزارهای مادّی و عادی و معمولی این خواسته، جور می شود. یعنی خدا جور می آورد. فرضاً شما از کسی طلبی دارید که آن کس، طلب شما را نمی دهد. اما یک وقت به دلش می افتد و می آید طلبتان را می دهد. این، یک وسیله است. چه مانعی دارد که دعا، این وسیله را برای انسان جور کند؟
همه ی وسایل عالم، از این قبیل است. بنابراین، دعا موجب نشود کسی تنبلی کند. دعا موجب نشود که کسی از دانش و علم و ابزار مادّی و علت و معلول طبیعی، دست بشوید. نه! دعا، رقیب آنها نیست؛ بلکه در طول آنهاست. دعا، جور آورنده ی آنهاست.
البته، غالباً این طور است. ضمناً بعضی مواقع، خدای متعال، معجزه هم نشان می دهد. که آن، بحث دیگری است. معجزه، در موارد استثنایی رخ می دهد؛ و در غیر موارد استثنایی، دعا، جور کننده ی روال عادی است. وقتی شما از خدا می خواهید حادثه ای اتفاق بیفتد که به آن نیاز دارید، در کنار دعا، باید نیرویتان را هم به کار ببندید. مثلاً اگر احساس تنبلی به شما دست می دهد و دعا می کنید که خدای متعال این احساس را از شما بگیرد، در کنار دعا، باید اراده و همّت نیز به خرج دهید. یعنی در اینجا هم، باز وسیله ی مادّی و وسیله ی طبیعی دیگری هست؛ که همان همّت کردن است. باید همّت و اراده کنید. هیچ کس خیال نکند که اگر در خانه بنشینیم و به تلاش و اقدام نپردازیم، حتی اراده هم نکنیم و فقط به دعا مشغول باشیم، خدا حاجاتمان را برآورده می کند. نه! چنین چیزی، امکان ندارد. پس، دعا، در کنار تلاش و با تلاش است. بعضاً خیلی از تلاشها به نتیجه نمی رسد. اما همین که دعا کردید، به نتیجه خواهد رسید. این، یک نکته.
مطلب دیگر این است که گاهی هرچه انسان دعا می کند، مستجاب نمی شود. علت چیست؟ روایات دینی، این مشکل را برای ما حل کرده اند. مثلاً در روایات آمده است که، اگر شرایط دعا وجود نداشته باشد، دعا مستجاب نمی گردد. بالاخره، دعا هم شرایطی دارد. بزرگان دین فرموده اند: «کارهای نشدنی را، از خدای متعال، نخواهید» . در روایتی آمده است که، روزی، یکی از اصحاب نبیّ اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، در حضور پیغمبر، دعا کرد و گفت: «اللّهم لا تحتجنی علی احداً من خلقک». «خدایا، مرا محتاج هیچ آفریده ای نکن». «فقال رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) لا تقولنها کذا». «پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: این طور نگو». «فلیس من احداً الّا و هو محتاج الی النّاس». مگر می شود که یک انسان، محتاج دیگران نباشد؟ «نگو که خدایا، مرا محتاج هیچ کس نکن. این، خلاف طبیعت بشری، خلاف سنّت الهی، و خلاف طبع نهاده ی پروردگار در وجود انسان است». چرا می گویی «خدایا، مرا محتاج هیچ کس نکن؟» این دعا، مستجاب نمی شود. آن فرد، عرض کرد: «یا رسول الله! پس چگونه دعا کنم؟» فرمود: «قل اللّهم لا تحتجنی علی شرار خلقک». «بگو: خدایا! مرا محتاج اشرار از بندگان خود نکن. مرا نیازمند مردمان شریر نکن. مرا محتاج انسانهای لئیم نکن. این، درست است. این، می شود. این را از خدا بخواه». پس، اگر چیزی را از خدای متعال طلب کردیم که نشدنی و به خلاف سنتهای معمولی عالم است، برآورده نمی شود.
یکی از شرایط استجابت دعا این است که، آن را با توجه مطرح کنیم. گاهی لقلقه ی زبان، جملاتی چون «خدایا ما را بیامرز». «خدایا به ما سعّه ی رزق بده» و «خدایا قرض ما را ادا کن» است. ده سال انسان این گونه دعا می کند، اصلاً مستجاب نمی شود. این، فایده ای ندارد. یکی از شرایط دعا این است که فرمود: «اعلموا ان الله یقبل الدّعا عن قلب غافل». «خداوند متعال، از صاحب دل غافل (دلی که متوجه نیست چه خواسته ای را مطرح می کند و با که دارد حرف می زند)، دعایی را قبول نمی کند». معلوم است که دعای دارای این ویژگیها، مستجاب نمی شود. باید تضرّع کنید، و جدّی بخواهید. باید از خدای متعال، با الحاح بخواهید. باز بخواهید و باز بخواهید. در این صورت، البته، خدای متعال، دعاها را مستجاب خواهد کرد.
یک مطلب دیگر در باب دعا این است که، برای برآمدن حاجات، هیچ حاجتی را آن قدر بزرگ نشماریم که بگوییم: «این حاجت را دیگر نمی شود از خدا خواست، چون خیلی بزرگ است». نه! اگر حاجت، به خلاف طبیعت و سنن آفرینش نیست، اگر محال نیست، هرچه هم بزرگ باشد، مسأله ای نیست؛ و از خدا، بخواهید. شما در هر روز از ماه رمضان ــ بنابر مأثور ــ بعد از هر نماز می گویید: «اللهم ادخل علی اهل القبور السّرور. اللهم اغن کل فقیر». از خدا می خواهید همه ی فقرا را غنی کند. فقط فقرای ایران را نمی گویید. «اغن کل فقیر» یعنی همه ی فقرای اسلام غنی شوند. اینها، خیلی مهم است.(من در آن جهت دوم، باز هم، ان شاءالله، به همین موضوع برمی گردم.) خواسته و حاجت بزرگی است، وقتی می گویید «خدایا، همه ی فقرا را غنی کن.» خوب، از خدا می خواهیم. چرا نشود خواست؟! اگر موانع بر سر راه غنی شدن برطرف گردد، چرا نشود؟! پدیده ی فقر، که یک امر ذاتی در جامعه نیست! فقر در جوامع بشری، یک امر تحمیلی است. فقر را قدرتهای ستمگر و زورگو و زیاده طلب عالم، بر افراد و بر ملتها تحمیل می کنند. اگر این قدرتها از میان بروند، چرا دعای «اللّهم اغن کل فقیر» مستجاب نشود؟! ممکن است چنین حاجتی برآورده شود.
در ادامه ی این دعا می گویید: «اللّهم اشبع کل جائع. اللّهم اکس کل عریان». انسان حاجتی به این کلانی از خدا می خواهد! در دعای سحر روز جمعه ــ که مستحب است ــ دعایی کوتاه، اما بسیار خوب است. اگر توفیق پیدا کردید، حتماً این دعا را بخوانید. اوّل درخواستهایی از خدا می شود؛ و بعد، این عبارت می آید: «الهی طموح الآمال قد خابت الا یدیک و معالف الهمم قد تعطّلت الّا علیک». خدایا! آرزوهای سرکش و بزرگ و خواسته های عظیم، محکوم به نومیدی هستند؛ مگر وقتی که با تو مطرح شوند». کاروان طلبهای ما، از راه رفتن، محکوم به باز ماندن اند؛ مگر وقتی که در خانه تو بیایند.
خداوند از حاجت بزرگ انسان که هراسی ندارد! از خدا، هرچه بزرگتر بخواهید. مبادا یک وقت انسان با خود بگوید: «خوب؛ من این چیزی را که می خواهم، اگر برای خودم بخواهم، قابل شدن است. اما طلب عافیت برای همه ی انسانها، خیلی بزرگ است. چطور این را از خدا بخواهم؟!» نه! بخواهید. برای بشریت بخواهید. برای همه ی انسانها بخواهید. بعضی چیزها را، برای همه ی مسلمین بخواهید. در همین دعا، عبارت «اللّهم اصلح کل فاسد من امور المسلمین»، از آن مسلمانهاست. مخصوص دعایی است که مخصوص اهل اسلام است. البته، آن هم عللی دارد؛ که چرا؟ شاید در غیر اهل اسلام، امکانش نیست؛ و شاید بدون حاکمیت اسلام، ممکن نیست که خدای متعال، همه ی مفاسد را برطرف کند. اصلاً نمی شود. شرطش، اسلام است. پس، این، یک طرف قضیه است.
ضمناً از کوچک بودن خواسته هم، ابا نداشته باشید. خواسته های کوچک کوچک را هم، از خدا بخواهید. در روایت است که حتی بند کفش خود را ــ که چیز خیلی حقیری است ــ از خدا بخواهید. روایتی است از امام باقر (علیه السلام)، که می فرماید: «لا تحّقروا صغیراً من حوائجکم فانّ احبّ المؤمنین الی الله اسئلهم». «حاجتهای کوچک را حقیر نشمارید، و از خدا بخواهید».
خوب؛ انسان به بند کفش احتیاج دارد؛ به در مغازه می رود و می خرد. این هم دعا لازم دارد؟! بله! تا احساس کردید که به بند کفش و یا هر چیز دیگر به این کوچکی نیاز دارید، دل را متوجه خدا کنید و بگویید: «پروردگارا! این را هم به من برسان». رساندنش به چه ترتیب است؟ به این ترتیب است که، پول در جیبم بگذارم؛ سر کوچه بروم؛ از مغازه بخرم، و بعد هم آن را مورد استفاده قرار دهم. به هر حال، باید از خدا بخواهید. اگر چه به در مغازه رفتید، پول دادید و بند کفش خریدید، اما باز هم آن را خدا به شما داد. از غیر طریق خدا که، چیزی به دست انسان نمی رسد. هر چه به ما می رسد، خدا به ما می دهد. چیزی را که خدا می دهد، قبلاً باید از خدا بخواهیم. چرا بخواهیم؟ یکی از علل اینکه گفته اند حاجات کوچک را هم از خدا بخواهید، این است که به حوائج و عجز و حقارت و تهیدستی خودمان توجه پیدا کنیم، تا ببینیم که چقدر تهیدستیم. اگر خدای متعال کمک نکند، امکان ندهد، نیرو ندهد، فکر ندهد، ابتکار ندهد، و وسایل را جور نیاورد، همان بند کفش هم به دست ما نخواهد رسید. اگر شما به قصد خریدن بند کفش از خانه بیرون آمدید، در راه جیبتان را زدند یا پولتان گم شد و یا مغازه ی مورد نظر، بسته بود، و یا در بین راه، حادثه ی مهمی پیش آمد که مجبور شدید برگردید، بند کفش گیرتان نیامده است. بنابراین، هر چیز را از خدا بخواهید؛ حتی بند کفش را، حتی کوچکترین اشیا را، و حتی قوت روزانه ی خود را. بگذارید این منِ دروغینِ عظمت یافته در سینه ی ماــ که می گوییم « من»، و خیال می کنیم مجمع نیروها ما هستیم ــ بشکند. این « من»، انسانها را بیچاره می کند. این هم مطلبی در باب دعا؛ که انسان خواسته های خود را از طریق دعا به دست آورد.
حال نگاه کنید به حاجات خودتان، حاجات مسلمانها، حاجات کشورتان، حاجات برادران مؤمنتان، به مریضها، به مریض دارها، به جانبازها، به غم دیده ها، به دلهای غمگین، به چشمهای نگران، به نیازهای فراوانِ انسانهایی که حول و حوش شما، زیر سقف شما و در کشور شما هستند، در دنیای اسلام هستند، روی کره ی خاک هستند. همه ی این حاجات را در این شبهای قدر، یکی یکی از خدای متعال بخواهید. البته در مطلب بعدی، در این زمینه هم توضیحی عرض می کنم.

رمانده است



نوع مطلب : عصاره انقلاب اسلامی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
نظرات ()


( کل صفحات : 870 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   


موضوعات
پیوندها
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
Google